Πέμπτη, 5 Οκτωβρίου 2017

Ο σημερινός τάφος του Αγίου στο Μπάρι

Τούρκοι αρχαιολόγοι ισχυρίζονται ότι ανακάλυψαν τον τάφο του Αγίου Νικολάου (ο οποίος ενέπνευσε τη φιγούρα του Sinterklaas ή Santa Claus, του αντίστοιχου «Άη Βασίλη» πολλών χωρών) στα θεμέλια ενός ναού.

Το Ντέμρε (τα Μύρα της αρχαιότητας) βρίσκεται στην επαρχία της Αττάλειας και είναι η πόλη όπου έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του τον 4ο αιώνα μ.Χ. ο Άγιος Νικόλαος.

Ο Cemil Karabayram, επικεφαλής της Αρχής Μνημείων της Αττάλειας, δήλωσε ότι ο τάφος ανακαλύφθηκε κατά τη διάρκεια ηλεκτρονικών σαρώσεων, που έδειξαν κενά κάτω από την εκκλησία.

«Πιστεύουμε ότι ο τάφος δεν έχει υποστεί καμία ζημιά, αλλά είναι δύσκολο να φτάσουμε σε αυτόν χωρίς να καταστρέψουμε τα ψηφιδωτά στο πάτωμα» είπε ο κ. Karabayram στην Hurriyet Daily News. Ο ίδιος δήλωσε εξαιρετικά αισιόδοξος ότι τα οστά που βρίσκονται στον τάφο ανήκουν στον Άγιο Νικόλαο, ωστόσο επισήμανε ότι η αφαίρεση του πατώματος κομμάτι-κομμάτι ώστε να φτάσουν στον τάφο θα είναι μια αρκετά χρονοβόρα διαδικασία.

«Τα στοιχεία που έχουμε συγκεντρώσει είναι πολύ ενθαρρυντικά αλλά η πραγματική δουλειά ξεκινά τώρα» πρόσθεσε, επισημαίνοντας ότι η ομάδα των αρχαιολόγων, με επικεφαλής την καθηγήτρια  Sema Dogan, ελπίζει ότι θα βρει άθικτα τα οστά του Αγίου Νικολάου κάτω από το Ναό. Μια τέτοια εξέλιξη αναμένεται να ενισχύσει σημαντικά τον τουρισμό της περιοχής.

Ο άγιος Νικόλαος πέθανε στις 6 Δεκεμβρίου του έτους 343. Μετά τον θάνατο του ονομάστηκε «μυροβλύτης», καθώς σύμφωνα με την παράδοση της χριστιανικής θρησκείας, τα λείψανά του άρχισαν να αναβλύζουν άγιο μύρο, όπως και άλλων αγίων.

Τα λείψανά του Αγίου Νικολάου διατηρήθηκαν στα Μύρα της Λυκίας έως και τον ενδέκατο αιώνα. Όπως πιστευόταν μέχρι σήμερα, το 1087 κάποιοι ναύτες τα αφαίρεσαν και τα μετέφεραν στην Ιταλία, στην πόλη Μπάρι, όπου τοποθετήθηκαν στο Καθεδρικό του Αγίου Νικολάου.

Ωστόσο, Τούρκοι ειδικοί υποστηρίζουν ότι τα οστά που είχαν αφαιρεθεί τότε από τον ναό ανήκαν σε έναν άλλον ιερέα και όχι στον Αρχιεπίσκοπο Νικόλαο.


Πηγή: protothema.gr

Παρασκευή, 29 Σεπτεμβρίου 2017

Τα μαθήματα παραδοσιακών χορών και παραδοσιακής και βυζαντινής μουσικής για τη νέα χρονιά που διοργανώνονται από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Μικρασιατών Κωνσταντινάτου «Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος» στην αίθουσα του συλλόγου αρχίζουν την Τετάρτη 4 Οκτωβρίου 2017. Επίσης, λειτουργεί και παιδικό τμήμα παραδοσιακών χορών. Για να δείτε το πρόγραμμα πατήστε εδώ

Την Τετάρτη 27 Σεπτεμβρίου τελέστηκε ο Αγιασμός για τη νέα χρονιά στον Πολιτιστικό Σύλλογο Μικρασιατών Κωνσταντινάτου «Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος» από τον πατερ-Ιωάννη. Στον Αγιασμό παρευρέθηκαν οι χορευτές του συλλόγου. Καλή χρονιά με υγεία, φώτιση και δημιουργικότητα!





Δείτε παρακάτω το βίντεο από το μικρό πανηγύρι του Κωνσταντινάτου στις 25 Σεπτεμβρίου 2017:

Τρίτη, 26 Σεπτεμβρίου 2017



ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Αύριο Τετάρτη 27 Σεπτεμβρίου 2017 στις 7.30 μ.μ. θα τελεστεί αγιασμός στο Σύλλογό μας για τη νέα χρονιά. 
Καλούνται να παρευρεθούν όλα τα μέλη και οι φίλοι του Συλλόγου μας.

Χθες, παραμονή της Μετάστασης του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου - στον οποίο είναι αφιερωμένο το παρεκκλήσι στα κοιμητήρια του χωριού- ένα μικρό αλλά άκρως επιτυχημένο πανηγύρι διοργανώθηκε από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Μικρασιατών Κωνσταντινάτου. Μετά το μέγα πανηγυρικό Εσπερινό ακολούθησε γλέντι με φαγητό, τραγούδι και χορό στην πλατεία του χωριού. Παρακάτω μπορείτε να δείτε φωτογραφίες από τη βραδιά:



























Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2017

Στις 26 Σεπτεμβρίου η Εκκλησία μας γιορτάζει τη μετάσταση του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, ο οποίος είναι και ο προστάτης Άγιος του Πολιτιστικού Συλλόγου Μικρασιατών Κωνσταντινάτου.
Ο Άγιος Ιωάννης υπήρξε ένας από τους δώδεκα μαθητές του Ιησού Χριστού, ανήκοντας μάλιστα στον στενότερο κύκλο αυτών, μαζί με τον αδελφό του Ιάκωβο και τον απόστολο Πέτρο. Ο Άγιος Ιωάννης ήταν μαζί με τον Άγιο Ιάκωβο υιός της κόρης του μνήστορος Ιωσήφ, μυροφόρου Σαλώμης.
Κλήθηκε από τον Κύριο να Τον ακολουθήσει, όταν Εκείνος βρήκε τον Ιωάννη μαζί με τον αδελφό του Ιάκωβο και το άλλο ζεύγος αδελφών, Σίμωνα και Ανδρέα, να είναι απογοητευμένοι, που ως ψαράδες στη λίμνη Γεννησαρέτ, «δι’ όλης της νυκτός κοπιάσαντες ουδέν έλαβον» και τους προέτρεψε να δοκιμάσουν και πάλι, κάτι που τους απέφερε πλήθος ιχθύων. Από τότε ο Άγιος Ιωάννης ακολούθησε τον Κύριο μέχρι το τέλος της ζωής Του και ήταν μάλιστα ο μόνος που με αφοβία Τον ακολούθησε και κατά την ώρα του μαρτυρίου Του, όπως παρευρέθηκε και κάτω από τον Σταυρό.
Μετά την Πεντηκοστή και τη λήψη του αγίου Πνεύματος, κήρυξε μαζί με τον απόστολο Πέτρο στα Ιεροσόλυμα, επιτελώντας πολλά θαύματα και μεταστρέφοντας πολλούς στην πίστη, κι αργότερα του έλαχε να αναλάβει την ευθύνη ευαγγελισμού των ειδωλολατρών στη Μικρά Ασία, με κέντρο την Έφεσο. Κι εκεί μετέστρεψε πολλούς στην πίστη του Χριστού, μέχρις ότου ορισμένοι Εφέσιοι, μην αντέχοντας τη δράση του, κατάφεραν με κατηγορίες στον αυτοκράτορα Δομιτιανό να εξοριστεί στη νήσο Πάτμο, όπου ξεκίνησε καινούργια δράση. Ο Θεός τού παρουσίασε πολλές ευκαιρίες, κι ο Άγιος Ιωάννης κήρυξε και θαυματούργησε, μέχρις ότου με την αλλαγή του αυτοκράτορα επέστρεψε στην Έφεσο, αφήνοντας απαρηγόρητους τους Πατμίους. Εκεί στην Πάτμο, ημέρα Κυριακή, σε ένα σπήλαιο, του δόθηκε να δει φοβερά οράματα περί της πορείας του κόσμου, τα οποία και υπαγόρευσε στον μαθητή του Πρόχορο, δημιουργώντας έτσι την Αποκάλυψη του Ιωάννη, το τελευταίο βιβλίο της Καινής Διαθήκης. 

Η Μετάστασή του
Στην Έφεσο έζησε για αρκετά χρόνια ακόμη, κηρύσσοντας τον λόγο του Θεού, μέχρις ότου σε ηλικία 105 περίπου ετών άφησε ειρηνικά την τελευταία πνοή. Κατά την παράδοση, προγνώρισε τον θάνατό του, και παίρνοντας επτά από τους μαθητές του, βγήκε έξω από την πόλη, οπότε του έσκαψαν σε σχήμα σταυρού τον τάφο του, μπήκε μέσα και εκεί παρέδωσε το πνεύμα του. Οι πιστοί Εφέσιοι μαθαίνοντας τα καθέκαστα, έσπευσαν να του δώσουν τον τελευταίο ασπασμό, αλλά όταν άνοιξαν τον τάφο του, είδαν με έκπληξη και συγκίνηση ότι το σκήνωμά του έλειπε, κατά αντιστοιχία με αυτό που συνέβη και στην Παναγία, γι’ αυτό και η Εκκλησία μας θεώρησε ότι και εκείνος μεταστήθηκε, πριν τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, εν σώματι στους ουρανούς. 
Το συγκινητικό με τους ύμνους της ακολουθίας του είναι ότι αποκαλύπτουν το πού και το πότε κυρίως μυήθηκε ο Άγιος Ιωάννης στη γνώση του Θεού: στον Μυστικό Δείπνο, και μάλιστα την ώρα που ο Απόστολος έπεσε στο στήθος του Κυρίου, ρωτώντας Τον «μήπως είμαι εγώ ο προδότης, Κύριε;» «Της σοφίας τω στήθει αναπεσών, και την γνώσιν του Λόγου καταμαθών, ενθέως εβρόντησας, Εν αρχή ην ο Λόγος». Ο Άγιος Ιωάννης χαρακτηρίζεται όμως και «ηγαπημένος» μαθητής του Κυρίου, όπως και άφοβος και άτρομος. Μόνος αυτός παρευρέθηκε μαζί με την Παναγία Μητέρα του Κυρίου στον Σταυρό, γι’  αυτό και Εκείνος, λίγο πριν παραθέσει το πνεύμα Του στον Θεό Πατέρα, είπε στη Μητέρα Του: «Γύναι, ιδού ο υιός σου», όπως και στον Ιωάννη: «Ιδού η Μήτηρ σου». Έκτοτε ο Ιωάννης όντως έλαβε την Παναγία στο σπίτι του, μέχρις ότου Εκείνη εκοιμήθη. Το ατρόμητο του χαρακτήρα του ήταν αποτέλεσμα της μεγάλης του αγάπης προς τον Κύριο – ο ίδιος γράφει: «η τελεία αγάπη έξω βάλλει τον φόβον» – κάτι που το βλέπουμε και στο γεγονός ότι δεν εγκατέλειψε τον Κύριό του ούτε στιγμή, ήταν ο μόνος που Τον ακολούθησε και στην αυλή του αρχιερέα, την ώρα της ανακρίσεως, βρέθηκε κάτω από τον Σταυρό, και όταν οι μαθητές έμαθαν από τις μυροφόρες για την Ανάσταση του Κυρίου, ήταν ο πρώτος που έτρεξε «τάχιον του Πέτρου», προκειμένου να δει «ιδίοις όμμασι» το συγκλονιστικό γεγονός.
Πηγή: http://armenisths.blogspot.gr/

Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017


Κάθε χρόνο ο Σεπτέμβριος μας θυμίζει τα γεγονότα που συντελέστηκαν κατά τη Μικρασιατική Καταστροφή το Σεπτέμβριο του 1922. Τα τραγικά γεγονότα εκείνης της περιόδου αποτυπώνονται με αριστουργηματικό τρόπο στο μυθιστόρημα του λογοτέχνη Ηλία Βενέζη με τίτλο «Το νούμερο 31328», το οποίο πραγματικά αξίζει να διαβάσουμε. 

Ο Η. Βενέζης γεννήθηκε στο Αϊβαλί (Κυδωνίες Μ. Ασίας) το 1904 και «Tο νούμερο 31328» είναι η ίδια η ταυτότητα του συγγραφέα, τότε που παιδί 18 χρόνων (το 1922) οδηγήθηκε από τους Tούρκους στα Τάγματα Εργασίας της Aνατολής. Η οικογένειά του εγκατέλειψε οριστικά τη Μικρά Ασία, ο ίδιος όμως δεν πρόλαβε να επιβιβαστεί στο πλοίο κι έτσι αιχμαλωτίστηκε και εστάλη, μαζί με άλλους 3.000 Αϊβαλιώτες, στα Τάγματα Εργασίας για 14 μήνες. Οι εμπειρίες του από τα εργατικά τάγματα περιέχονται στο «Νούμερο 31328». Ο Βενέζης ήταν ένας από τους μόλις 23 συμπατριώτες του που τελικά επιβίωσαν. Tο βιβλίο-μαρτυρία είναι ένα συγκλονιστικό χρονικό «γραμμένο με αίμα», όπως επεσήμανε ο Bενέζης, γι'αυτό και είναι γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο και με το πραγματικό όνομα του αφηγητή-συγγραφέα. Ο Βενέζης τελικά απελευθερώθηκε κι επέστρεψε στη Μυτιλήνη το 1923.

Πλοκή του μυθιστορήματος-απόσπασμα
Βρισκόμαστε στο φθινόπωρο του 1922. Η Μικρασιατική καταστροφή είχε ήδη συντελεστεί. Οι Τούρκοι κατέλαβαν όλες τις ελληνικές πόλεις της Μικρασίας. Και ανάμεσα σε αυτές και το Αϊβαλί, την γεννήτηρα πόλη του συγγραφέα.
«Ο εχτρός είχε κατεβεί στην πόλη μας, το Αϊβαλί. Και στο λιμάνι είχαν αράξει βαπόρια με αμερικάνικες παντιέρες. Διαταγή: το σάπιο εμπόρευμα — τα παιδάκια κι οι γυναίκες — θα μπαρκέρναν για την Ελλάδα, μα οι άντρες από δεκαοχτώ ίσαμε σαρανταπέντε χρονώ, θα φεύγαν για το εσωτερικό, σκλάβοι στα εργατικά τάγματα.
»Η είδηση έφερε ένα δυνατό τίναγμα στους δικούς μας. Τα εργατικά τάγματα ήταν ένα μακρινό παρελθόν απ΄ τον Μεγάλο Πόλεμο. Είχαν γίνει θρύλος. Χιλιάδες Χριστιανοί είχαν αφήσει στα κάτεργα αυτά τα κόκκαλά τους. Τα δάκρυα στις μητέρες δεν είχαν στερέψει ακόμα.
»Γι' αυτό, στην αρχή, κανένας από τα νιάτα δεν έβρισκε το κουράγιο να παραδοθή. Μα σιγά – σιγά το πήραν απόφαση. Έναν μπόγο στο χέρι. Σαν μαζεύονταν διακόσοι – τρακόσοι άνθρωποι τους στέλναν με συνοδεία στο εσωτερικό.»
Ο συγγραφέας — ακριβώς στο όριο, 18 χρονών — για να γλιτώσει από αυτή τη ζοφερή προοπτική, τον πρώτο καιρό, και μέχρι να φύγουν οι δικοί του, κρύβεται μέρα και νύχτα, στην υπόγεια αποθήκη του σπιτιού τους. Μα ο χρόνος περνά, η διορία τελειώνει και τα τελευταία καράβια πρέπει να αναχωρήσουν για την Μυτιλήνη. Η οικογένεια αποφασίζει να το ρισκάρει, παρόλο που ξέρει ότι ρισκάρει την ζωή του παιδιού της — η ποινή σε αυτούς που προσπαθούν κρυφά να το σκάσουν, είναι ο άμεσος θάνατος. Δωροδοκούν έναν φύλακα του λιμανιού, και προσπαθούν να περάσουν κρυμμένον όπως–όπως, και τον μεγάλο γιό μαζί τους. Αλλά οι στρατιώτες τον ανακαλύπτουν. Τον μεταφέρουν κατευθείαν στην φυλακή της πόλης, και εκεί στοιβαγμένος μαζί με άλλους σαράντα άντρες, θα παραμείνει περιμένοντας από νύχτα σε νύχτα, το θάνατο. Και ο θάνατος φτάνει:
«[Ο αξιωματικόςείναι μπροστά μου. Αισθάνουμαι τα μικρά μου χρόνια απροφύλαχτα. Έτσι στήθος με στήθος. Η ανάσα κόβεται, το χέρι του αξιωματικού απλώνεται να με τραβήξει. Μα την ίδια ακριβώς στιγμή, μια τιποτένια στιγμή, τακ, ο αξιωματικός παραπάτησε απ' το μεθύσι. Γελά. Κάνει προσπάθεια να ισορροπήσει αλλά με την κίνηση τούτη η θέση του αλλάζει κατά δυο πόντους. Δύο τιποτένιοι πόντοι.

Σκλάβοι στα τάγματα εργασίας
»Το χέρι του πέφτει ίσα απάνου στον καπετάνιο, δίπλα μου.
»Ανασαίνω βαθιά. Α, εκεί βαθιά είναι μια σκληρή χαρά, μια τέτοια σκληρή χαρά…»
Οι τελευταίοι που μείνανε στη φυλακή, δεν θα εκτελεστούν. Θα ξεκινήσουν μιαν νύχτα, την ατέλειωτη πορεία τους προς το άγνωστο. Η αποστολή — από τις τελευταίες — αποτελείται από σαράντα τρία άτομα. Αυτήν την ίδια νύχτα, θα τους γδύσουν από όλα τα πράγματα που κουβαλούσαν μαζί τους και από όλα τα ρούχα τους. Ακόμα και από τα παπούτσια τους. Θα μείνουν, μόνο με τα εσώρουχα. Έτσι θα ξεκινήσουν την βασανιστική πορεία προς το εσωτερικό. Καίγουνται από τη ζέστη τη μέρα, παγώνουν από το κρύο το βράδυ. Το πόδια τους, πληγώνονται από το ανώμαλο έδαφος, ξεσκίζονται και ματώνουν, αλλά είναι υποχρεωμένοι να περπατούν. Η πείνα και η δίψα δυναμώνουν το μαρτύριό τους. Όταν βρίσκουν νερό — βούρκους — πέφτουν και πίνουν με μανία. Ο πυρετός και η δυσεντερία έρχεται να αποτελειώσει τους πιο αδύναμους.
Όσοι πέφτουν εξαντλημένοι, σφάζονται με τη λόγχη, ή εγκαταλείπονται να πεθάνουν αβοήθητοι. Φτάνουν, επιτέλους, στο Κιρκαγάτς, την πόλη στην οποία θα δουλέψουν. Έχουν μείνει είκοσι τρεις. Εκεί αρχίζει η σκλαβιά. Υποχρεώνονται να δουλέψουν, να δουλεύουν ασταμάτητα, σε οποιαδήποτε δουλειά, υπάρχει. Ο συγγραφέας ξεφορτώνει σακιά από τον σιδηροδρομικό σταθμό, ξεφορτώνει κάσες με πυρομαχικά, δουλεύει σε οικοδομές, κόβει ξύλα, καθαρίζει σπίτια, ξεχορταριάζει αγρούς, κουβαλάει κουλούρες συρματοπλέγματος, ξεφορτώνει κάρβουνο, σκάβει χαντάκια, σπάει πέτρες, κουβαλάει χαλίκι. Τα ίδια κάνει παντού, στο Κιρκαγάτς, στο Μπακιρκίοι, στο Αξάρ, και τέλος στη Μαγνησά. Για ένα κομμάτι ψωμί μόνο. Και μια πεταμένη γόπα από τσιγάρο.
Στη Μαγνησά, εντάσσεται και τυπικά στα εργατικά τάγματα: «Είμαστε ένα τάγμα εργατικό. "Αμελέ ταμπουρού". Τα τάγματα των στρατιωτικών αιχμαλώτων είναι χώρια από μας. Αυτοί περνούν καλύτερα. Εμείς είμαστε ένα καθαρό τάγμα σκλάβων. […] Το "ταμπούρ" είναι χωρισμένο σε "μπουλούκια" (λόχους). Οι λόχοι σε "μάγγες" (ενωμοτίες). Αρχηγός της κάθε μάγκας, ένας "τσαούς", ένας από τους Έλληνες σκλάβους, που ξέραν τούρκικα και ήταν οι πιο καπάτσοι.»
Παίρνει το πολυπόθητο νούμερο 31328, 14ο Εργατικό Τάγμα. Καταγράφεται πλέον, δηλ. υπάρχει, και δεν είναι εύκολο πια να τον σκοτώσουν ή να τον εξαφανίσουν χωρίς να δώσουν λογαριασμό.
Στο στρατόπεδο της Μαγνησάς, τώρα που εντάχτηκε στα εργατικά τάγματα, οι συνθήκες είναι λίγο καλύτερες. Τρώνε ένα πιάτο κουκιά το βράδυ, και έναν χυλό από αλεύρι και νερό, το πρωί. Τους επιτρέπουν να στείλουν και ένα γράμμα στους δικούς τους. Ωστόσο η δουλειά δεν σταματά. Τώρα δουλεύει στο άνοιγμα δρόμων, σπάει χαλίκι από το πρωί ως το βράδυ αλλά κάνει κάθε άλλου είδους αγγαρεία που θα προκύψει.
Από τη στιγμή που υπογράφηκε η Συνθήκη της Λωζάνης το καλοκαίρι του 1923, άρχισε και η αντίστροφη μέτρηση για το γυρισμό στην Ελλάδα. Μια λέξη υπάρχει στα στόματα όλων: «μπουμπαντελέ» (ανταλλαγή). Πραγματικά η πολυπόθητη μέρα έρχεται. Οι σκλάβοι αφήνονται επιτέλους, ελεύθεροι...

Πέμπτη, 14 Σεπτεμβρίου 2017


ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ!
Δείτε στο παρακάτω βίντεο τη συμμετοχή του χορευτικού μας στη Μονόβρυση Σερρών: 




Ευχαριστούμε πολύ τον Πολιτιστικό Σύλλογο Καμποχωρίου Ημαθίας «Μέγας Αλέξανδρος» για την τιμή που μας έκανε προσκαλώντας μας στο 10ο Πολιτιστικό Πανηγύρι. Ελπίζουμε να ανταμώσουμε ξανά σύντομα!


Πέμπτη, 31 Αυγούστου 2017


Την Κυριακή 27-8-2017 το χορευτικό τμήμα του Πολιτιστικού Συλλόγου Μικρασιατών Κωνσταντινάτου «Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος» συμμετείχε στα «Προδρόμια 2017» στο Κουβούκλιο. Ακολουθούν φωτογραφίες και το σχετικό βίντεο από το κανάλι μας στο Youtube:










Το βίντεο: